Aylar geciyor. Bir ayin daha 12'si geliyor. Saatleri topluyorum, gunleri topluyorum, aylari topluyorum, ama isin matematigi bir turlu dogru sonuc vermiyor. 2+2 ya 3 ediyor ya 5. Ya eksik kaliyor ya fazla geliyor. 2+2 bir turlu 4 etmiyor artik.
Anlari topluyorum, anlami bulamiyorum. Ozlemi topluyorum, bana variyorum.
Her ayin 12'sinde siir okumaya soz vermistim. Siirler canimi yakiyor. Yapamadim. Bu ay sozumu tutuyorum.
ONCELEYIN
Once bir ellerin vardi yalnizligimla benim aramda
Sonra birden kapilar aciliverdi ardina kadar
Sarabin yanisira felekte bir Cumartesi
Gozlerin, onun ardindan yuzun, dudaklarin
Sonra hersey cikip geldi.
Yeni cizilmis gozlerinle namuslu, gercek
Bir korkusuzluk aldi yurudu cevremizde
Sen cikardin utancini duvara astin
Ben aldim masanin ustune koydum kurallari
Hersey iste boyle oldu once
Cemal Sureya
Takiplediklerim
Hakkımda
- primavera
- Zaman zaman tabagimdaki makarnanin bir yarisini geldigim yerdekiler gibi yogurtlayip diger yarisini yasadigim yerdekiler gibi yogurtlamadan yiyorum. Ikisini de seviyorum. Gayet de ayni tabakta olabiliyorlar.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder