Olume karsi elim kolum bagli aylar gecirdim. Zavallilik hissi, ogrenilmis caresizlik ve umutsuzluk gunden gune, geceden geceye artarak aylar boyunca derimin altina isledi. Oyle bir an geldi ki aldigim nefesi veremez oldum; sonunda bana hayat veren havanin bile artik benim kontrolumde olmadigi 4 ay.
Olumu bir kure gibi elime almayi cok istiyorum son zamanlarda. Oyle bir his. O caresizlik ve zavallilik hissini icime isleten olumu sanki ancak ellerimle tutarsam bir butun olarak algilayacagim gibi geliyor. Onu kontrol etmek gibi bir niyetim yok. Kontrol durtumle iliskimi coktan degistirdim. Bana uc senedir hissettiklerimi (ve muhtemelen omur boyu hissedecek olduklarimi) hissettiren seye gozlerimi dikip bakmak istiyorum. Bakmak ve algilamak, cunku cok merak ediyorum.
Tam iki sene once Paris'te modern sanat muzesinde izledigim bu videoyu hatirladim birkac gun once. Olumu ellerinle tutmanin gorsel hali.
Kaydol:
Kayıt Yorumları (Atom)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder