A Sesame Street proposal for identity formation: A brilliant endeveaour on the way to self-integration via conflict and resolution

Kucuk yasinda boyle sarkilar dinlersen halin nice olur? Ben ile sen arasindaki ayrimin sayi saymak kadar kolay oldugu zamanlarmis. Good old days kabilinden. Istiyorum ki ben de o kafa rahatligina erip dunyanin en kolay isinin "Who is me?" sorusunu cevaplamak oldugunu dusuneyim. Sonra da "Ha ha!" diye gulup geceyim. Buyrun sarkinin sozleri:

Ben, benim; sen de sensin (Susam Sokagi- TRT versiyonu)

Ben, benim.
Sen de sensin.
Sen, “ben” dersen; sen, olursun ben; ben de sen.
Ben, “sen” dersem; ben kim olur?
Ben, “ben” dersem; ben, olurum ben.
Hic aklim ermedi…

Sikayetim yok ama veremem bir anlam.
Cozemiyorum bu sirri bir turlu.
Kafamdaki soruyu silmek icin simdi,
Biraz yormaliyim beynimi.

Gormek icin yolun sonundaki isigi
Biraz calistirmaliyim kafami

(Diyalog)
- Simdi, ben, benim.
- Evet…
- Sen, de sensin.
- Dur bir dakika emin misin?
- Ama sen, bensin “ben” dedigin zaman; ben de senim.
- Aklim iyice karisti… Sen, “sen” dediginde beni kastediyorsun sen!
- Evet…
- Ben, “ben” dedigimde beni kastediyorum! Simdi anladim galiba…
- Ne kadar basitmis, degil mi?

Simdi oldu. Cok basitmis aslinda.
Niye daha once dusunemedim ben?
Sayi saymak kadar kolay simdi.
Kafam rahat artik, buymus dunyanin en kolay isi.
Calistirdim kafami, su kafami!

Ha ha!